Karstayız, eksi 10 derece, her yer buz tutmuş.
Okan’ı toprağa veriyoruz, evindeki bayrağı üzerine örtüyorum.
Okan, vatan toprağı ile ve uğruna yaşadığı bayrakla kucaklaşıyor.
….
2026 kabus gibi başladı, yılın ilk telefonu, Kaya’dandı, Okan fenalaşmıştı. Ambulans.
Acil.
Yoğun bakım derken 5 Ocak akşamı Okan’ı morga indirdim.
Son bir bakış.
Alnından öptüm.
Artık Okan yoktu…
…
Cenaze feryat figan.
Yeğeni Beyhan, biz Okansız ne yaparız diye figan ediyor. Sonra bana dönuyor: Asıl sen ne yaparsın Okansız diyor.
En keskin tespit bu.
Biz son 5 yıldır hep birlikteydik.
Büroda birlikte mesai, evlerimiz aynı yerde birlikte eve gidiş, pek çok zaman bizde yemek.
Fuara birlikte gidip, standı birlikte hazırlarız, fuar biter birlikte döneriz.
Gazeteyi birlikte hazırlarız, günlük yayını birlikte koordine ederiz.
O, benim elim kolum gibidir.
Evet, şimdi ben Okansız ne yaparım!
…
Son olarak evine gidiyorum eşyalarını toplamak için. Odasında bir sehpa, üzerinde bir çerçevede babasının resmi, yanında benimki.
Ne denir ki…
…
Evladımdı.
Türk Solu’nun da, Türk milletinin de…
25 yıl hiç sapmadan dimdik durdu yanımda, yanımızda.
Vatan senden razı olsun çocuk!
