Geçen gün merakımdan bilmediğim, tanımadığım vekilleri ve bakanları araştırdım.
Bu isimleri daha önce işitmememin sebebi de ben değil onlardır. Milletin vekili olacak kişiler, milletle yan yana yürümediği için millet kendi vekillerini (ne kadar vekillik yaptıkları da tartışılır) tanımıyor.
“Milletle yan yana yürüme” kavramı kamera karşısında esnafı ziyaret etmek ya da kendi partisinin mitinginde vatandaşlara el sallamak vb. işler değildir. Vekil maaşlarına ve bir de meclis lokantasındaki yemek fiyatlarına bakın. Vekiller çok kazanıyor ve az bir miktar para vererek ziyafet çekiyor, halk az kazanıyor ve kalitesiz, ucuz yiyecekler yiyor. Halk sadece doyuyor, nereden baksak hiç beslenmiyor! Beslenmek başka, doymak başkadır.
Peki bu vekiller, sizce de gerçekten milletin vekilleri mi? Eğer adalet ve kalkınma sadece parti adı olarak kalmak yerine gerçekten uygulanışta olsaydı, o zaman vekiller madem büyük bir “şerefle” vekillik yapıyor, halkla aynı maaşı alıp aynı şartlarda yaşamak zorunda kalırlardı. Bu çok yerinde bir uygulama olurdu ama bugünkü yöneticilerin hüküm sürdüğü bir Türkiye’de bu gerçekleşemez. Ben de burada şu görüşteyim: eğer halkla aynı şartlarda yaşasalardı, bir tanesi bile vekil olmak istemezdi…
Elbet bir gün maskeleri düşecek…
Hani eskiler der ya, “tok, açın halinden anlamaz” diye; tam da bu durum. Eğer gerçekten o koltukları hak ettiklerini düşünüyorlarsa, çıksınlar bakalım bu sokağa, asgari ücretle geçinsinler, devlet hastanesinde sabah namazı vaktinde sıra beklesinler, ay sonu faturaları elini yakarken ne yapacaklarını görelim.
Bugün çarşıya, pazara şöyle bir adım atıp etiketlere bakan herkes, bu memleketteki gerçek tablonun ne olduğunu gayet iyi görüyor. İnsanlar artık kiloyla değil, gramla alışveriş yapıyor; temel gıda maddeleri lüks kategorisine girmiş durumda fakat ne hikmettir ki meclisin o konforlu salonlarında oturanlar, halkın bu feryadını duymamakta ısrarcı. Halk sadece karın doyurma derdindeyken, beslenmenin, insanca yaşamanın ne demek olduğunu unutturulan bir nesil yaratılıyor.
