Son günlerin en önde gelen tartışma konularından biri, Azerbaycan okullarında uygulanmaya başlayan türban yasağı.
Konu, Türkiye’deki Siyasal İslamcıların bir bahane bularak Azerbaycan’a, Türklüğe, Türk birliğine ve kardeşliğine düşmanlıklarını dolaylı olarak ortaya koymalarından ibaret aslında.
Yani Azerbaycan’a bu kadar tepki vermelerinin, işi düşmanlık raddesindeki açıklamalara kadar vardırmalarının temelinde dinsel kaygılar değil, Türk karşıtı ideolojik saplantılarının yarattığı bir gayret var. Bu saldırılarının nedeni, özgürlük savunmak ise hiç değil. Yıllarca Türkiye’de de diğer İslam ülkelerinde de hangi kadının hangi özgürlüğünü bugüne kadar savundular ki?
Azerbaycan’dan gelen cevaplar da dikkate değer. Azerbaycan, bu tedbirleri ülke içinde İran’ın yaptığı örgütlenmeye karşı aldıklarını söylüyor ki bu hiç de yabana atılabilecek bir iddia değil. İran molla rejiminin temel stratejisinin 1979’dan beri “karşı devrim ihracı” olduğu, bunun Türkiye’nin Sünni İslamcıları arasında bile çok etkili olduğu bilinen bir gerçek. Bunun da ötesinde İran’ın özellikle Orta Doğu’nun her yerinde bulunan Şii gruplar arasında Husiler, Haşdi Şabi, Lübnan Hizbullahı gibi vekil güçler örgütlediği de sır değil. İran’ın aynı stratejiyi Azerbaycan içinde de uygulamayı denemesi hiç de olmayacak bir iş değil. Azerbaycan devleti yetkilileri de bu noktadan yola çıkarak bir uygulamada bulunduklarını, egemen bir devlet olduklarını ve AKP’lilerin kendilerine karışmaması gerektiğini belirtiyorlar.
Fakat karşıda yıllardır bir şekilde bastırılmış bir kinin fışkırması var…
Yıllar önce Birinci Karabağ Savaşı sırasında Azerbaycan Türklerinin mücadelesini önemsemeyen ve “Onlar bizden değil, onlar başka mezhepten” diyen Turgut Özal zihniyeti ile bugünküler arasında bir fark yoktur. Bu kafanın esas konusu karşısındakilerin Türk olmasıdır.
Hatta yine aynı yıllarda yaşanan Birinci Körfez Savaşı sırasında ABD hizmetinde bulunan Barzani ve Talabani peşmergelerini, “kardeş” ilan eden, Türkiye’nin kapılarını onlara açan aynı zihniyetle bugünküler arasında doğrudan doğruya bir birliktelik var.
Meşhurdur; “ülkeler arasında dostluk olmaz, sadece çıkar ilişkileri olur” denilir.
İşte tam da bu noktada şunu çok iyi bilmeliyiz ki Azerbaycan ve elbette diğer Türk devletleri bizim dostumuz değil kardeşimizdir. Konu uluslararası siyasetin bu temel kuralıyla açıklanamayacak bir düzeydedir.
Türk Dünyası açısından bu kardeşlik, bugün devletleri yönetenlerin arasındaki çelişkilerden, buradaki Siyasal İslamcılar gibi ideolojik takıntısı olanların dertlerinden, uluslararası siyaset ve stratejik dalaşmaların tümünden çok daha ötede ve derinde bir bağdır.
Azerbaycan bizim öz kardeşimizdir. Türk dünyasına açılan kapımızdır. Kendi öz vatanımızdır.
Bu bağı yıpratmaya çalışan herkes ve her kesim emin olun ki görünürdeki argümanları ne olursa olsun temelde sadece ve sadece Türk düşmanıdır.