Gün geçmiyor ki, bir facia ve kötü bir haberle uyanmayalım. Evet, dün de İzmir Aliağa’daki o iş kazası ama daha doğru ifadeyle “cinayet”le sarsıldık. Artık bunun altının kalın çizilmesi gerekiyor, her seferinde birilerinin “Kader” diyerek bu işten sıyrılmasını kabul edemeyiz. Burada ve daha birçok yerde resmen iş cinayetleri işleniyor.
Fabrikadaki işçiler, bazı gazetelerle özel olarak yaptıkları görüşmelerde geçtiğimiz haftalarda yine bu tür riskler yaşadıklarını hatta ölümlü vakaların olduğunu söylemişler. Tabii ana akım haberlerde çıkmadığı için toplumun geniş kesimlerinin bundan haberi olmadı. Fakat burada ve daha birçok yerde bunun gibi sayısız iş kazaları ve maalesef ölümler gerçekleşiyor. Peki buna ne zaman dur denmesi gerekiyor? Örgütlü toplumun ve emeğin örgütlülüğünün önemi işte burada yerinden ortaya çıkmıştır. Yer yerinden oynaması gerekirken hiçbir şey olmamış gibi hayatımıza devam ediyoruz. Oysa risk faktörünün doğal olarak yüksek olduğu yerlerde bu tür iş gruplarında daha yüksek önlemlerin alınması zaruridir. Fakat, Türkiye’de ve esasen dünyanın birçok yerinde örgütlülük, sendikacılık iyice kuşa çevrilmiş vaziyette. Gidişat hiç de iyi değil. En ufak bir örgütlülükte veya hak arayışında bile Türkiye gibi birçok memlekette dedikleri şey şu:
“Aynı gemideyiz.”
Aynı gemide falan değiliz. Patron sınıfı dünyanın her tarafında aynıdır ve birdir; devletleri de ele geçirdikleri için her şey onların menfaatlerine göre şekilleniyor. Üç kuruş daha fazla kazanacaklarını gördüklerinde fabrikalarını söküp başka ülkelere götürmekte en ufak tereddüt göstermezler. En kötü senaryoda “iflas” ilan eder, bir şekilde kendilerini kurtarırlar ama geride mağdur kalan yine işçidir.
Onların gemileri farklıdır ama şu sıralar yine su almaya başladı ve ilk olarak esaretleri altındaki işçileri attılar okyanuslara… Reel ücretlerin gerilemesi bir yana, tasarruf bahanesiyle oluşan güvenlik zaafiyeti yüzünden iş kazalarında da artış kaydedilmeye başlandı.
İşte emekçi halkların, sırtına kene gibi yapışmış bu mikroplardan kurtulmak için tüm fertleriyle dünyanın neresinde olursa olsun birbirini desteklemesi zaruridir. Başka türlü bir çıkış yolu şimdilik yok ve olması da pek mümkün gözükmüyor.
Prekazi’ye veda…
Monaco’ya 37 metreden fırlattığı o füzeyi seyredip de heyecanlanmayan bir insan evladı tasavvur edebilir misiniz?
Yalnızca Galatasaray’ın değil Türkiye’de gerçekten biraz futbola ilgilenen herkesin sevgilisi olan Cevad Prekazi’yi önceki gün kaybettik.
Daha önce Maradona için yazmıştım; “Halkla bütünleşebilirseniz efsane olur ölümsüzleşirsiniz aksi durumda sadece iyi bir oyuncu olarak hatırlanırsınız.” Şimdi ise Prekazi’ye bakınca şunu görüyorum:
Bu adam yalnızca yeşil sahalarda sol açık oynamamış, tüm alanlarda “sol açık” yaşamış…
Bir soru üzerine, değer verdiği insanlar arasında Tito’yu ve Atatürk‘ü sayıyordu. Eski Yugoslavya’da bilenler bilir; Tito her şeyden önce kurtarıcı ve kurucu lider, dolayısıyla herkesin başkanı. Yani oradaki bağlılık ve sevgi tek başına ideolojik bir referansta bulunmaz. Atatürk için de yine aynı şekilde hatta fazlası söylenebilir. Fakat son olarak Nikola Tesla ve Che Guevara’yı zikredince tastamam bir Sarı-Kırmızı olduğunu ilan etmişti.
En önemlisi bir ahde vefa insanıydı. Ne geldiği yeri unuttu ne de Galatasaray’ı… Şimdi vasiyeti usulünce onu Partizan ve Galatasaray bayraklarıyla sararak uğurluyoruz…
Mekanın cennet olsun Cevat Prekazi…
Gazi’yi anarken…
Böyle bir günde aslında çok da olumsuz şeylerden bahsetmek istemezdim. Sadece Gazi’den bahsetmek ve onu anmak isterdim ancak hayatın gerçekleri bir türlü peşimizi bırakmıyor. Yine bir 10 Kasım’a denk geldik ama memlekette nelerden konuşuyoruz?
Fon vurgunu, Azerbaycan’la yaşanan kriz, süklüm püklüm bir Mekke Anlaşması, belediyelere nasıl çökülür planları, kimler ne kadar çalmış lakırdıları, ihanetler, entrikalar ve daha bir sürü çöp!
Bu mudur atalarımıza layık bir toplum? Gerçekten anlamak mümkün değil. Şu saatlerde belki yüz binlerce insan samimi duygularla Anıtkabir’e akacak ama bir grup insan silüetindeki tipler de yine her zaman yaptırdıkları gibi orada slogan atacaklar ve anıracaklar.
Tüm bu zırvanın içinde biz yine de genele hitap edelim ve bitirelim.
İstiklâl Savaşımızın başkomutanı, ebedî şef Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü vefatının 88. yılında rahmet, minnet ve sonsuz bir özlemle anıyorum.
Türk milleti senden vazgeçmez…
