İran’a saldırının daha ilk anlarında Ali Hamaney’in ölmesinin ardından, yerine kimi geçeceği tartışılmaya başlanmıştı. İran’da biliyorsunuz dinî lider (Rehber-i İran), cumhurbaşkanının da üstünde bir makam. Yani o makama kim gelirse ülkeyi asıl yöneten de o oluyor. Bu yüzden bu makam çok önemli.
Bir süre, yeni dinî lider de öldürülür korkusuyla açıklayamadılar. Sonunda birkaç gündür ortalıkta dolaşan söylentiler doğru çıktı ve Ali Hamaney’in yerine oğlu Mücteba Hamaney’in geldiği açıklandı.
Tam bir “kral öldü, yaşasın kral” tablosu!
Mollalar, 1979’da Pehlevi Saltanatının yıkıldığı günlerde devrimi gasp edip kendi karşı devrimlerine dönüştürdükleri sırada bir cumhuriyet kurduklarını iddia etmişlerdi. Şahlık, saltanat, hanedan onların söyleminde din dışı, putperestlikle özdeş bir sistemdi. Onun yerine dine dayalı bir “cumhuriyet” gelecekti. Bu hem İslamcı hem de “devrimci” bir cumhuriyet olacaktı. Hem de antiemperyalist olacaktı vs. O yıllarda bunlara gerçekten inanan Batılı solcular da oldu. Şimdi burada hâlen var.
Bu “cumhuriyet”te seçimler falan da olacak ve cumhurbaşkanı bile seçilecekti. Fakat elbette halkın oyunun, mollaların tercihlerinin yanında bir kıymet-i harbiyesi olamazdı. O yüzden de içtihat edip her konuda karar veren molla takımının en “uzman” olanlarından mürekkep bir ekip, “Uzmanlar Meclisi” sıfatıyla “Rehber” olmaya dinen en layık kişiyi seçecekti.
İşte şimdi bu saltanat karşıtı söylemli sözde cumhuriyetin “elektör din baronları meclisi” düşünüp taşınıp Hamaney’in oğlundan başkasının bu göreve layık olmadığına karar verdi. Şaşırmadık. Tarikatlarda da genelde böyledir. Önce en kâmil kişi başa gelirken bir süre sonra babadan oğla geçer. Post tahta, post kavgası da taht kavgasına dönüşür.
İran molla rejimine kökten karşıyız. Bu ayrı konu.
Fakat şunu da belirtelim ki artık bu rejimin kendi iç tutarlılığı da iflas etti. Pehlevilerin laik hanedanını yıkan mollalar, aslında bir cumhuriyet filan değil yeni bir hanedan kurmuş. Bu da Hamaneylerin teokratik saltanatıymış. Sadece ilan edilmesi için I. Hamaney’in ölmesi ve yerine II. Hamaney’in geçmesi lazımmış…
Şimdi sorsanız bunlar; Emevîler, Abbasîler hilafeti babadan oğla geçirip doğrudan saltanata dönüştürdü diye kızarlar. Fakat buyurun “Hamaneyîler” de “seçimle gelmesi tasarlanmış” dinî liderliği, babadan oğla geçen teokratik saltanata çevirmediler mi? Tarih onları da elbette hak ettikleri şekilde yazacak.
Evet, Avrasya âlemi en doğudaki Kuzey Kore’den en batıdaki örneklerine kadar liderleri böyle babadan oğla intikal eden, adı cumhuriyet kendisi saltanat olan rejimlerle doludur. Bizde de bunun heveslileri çoktur belki ama veliaht namzedi pek kifayetsiz olduğu için bunun tatbiki gayrimümkün görünüyor.
Neyse…
Yine İran’a dönelim.
Hamaney öldü, yaşasın Hamaney!
İran Teokratik Sultanlığı hayırlı uğurlu olsun.
