Özgür Özel, Akın Gürlek hakkında yaptığı haberle gündemde.
Şu okuduğunuz cümledeki garipliği fark edemiyorsanız bir daha okuyun. Ama fark edip de “Ne olmuş?” diyorsanız vicdanınıza söz geçirecek olan ben değilim.
Evet, Özgür Özel’in iddialarını biliyorum. Gerçekten çok çarpıcı. Bir yargı mensubunun böyle milyonlarca dolarlık malvarlığı edinmesi inanılır gibi değil. Kabul edilemez.
Bu dediklerim sizi tatmin etmiyorsa hadi şunu da söyleyeyim: “Böyle bir şey olabilir mi?”
İddiaların ne kadarı doğru veya yanlış, bunu bilemem. Vatandaş olarak girip tapu kaydı doğrulamam da mümkün değil. (Özgür Özel, yapabileceğimizi söylemişti ama yanılıyor…)
Ama asıl meselemiz, milyon dolarlarla bile ifade edilemeyecek kadar büyük.
Mesele, Türkiye’de muhalefetin düzeni.
CHP’liler bana yine kızacak. Kardeşim, Akın Gürlek dururken niye CHP’yle uğraşıyorşun?
O halde ilk cümleyi yeniden okuyun.
Siyasetçi siyaset yapar. Ama bizde ana muhalefet lideri, haber patlatıyor! Yıllardır böyle. Bu size anormal gelmiyorsa, Pulitzer ödülü neden her sene CHP Genel Başkanına verilmiyor, buyurun bunu sorgulayalım.
Ama bizde işini yapmayan sadece siyasetçi değil. Siyasetçinin yapmadığı siyaseti, muhalefet âleminde ne hikmetse PR uzmanları, iletişimciler, reklamcılar üstlenmiş. Hatta bazıları gazete köşelerinden vaaz verip genel başkan yönlendiriyor… Mesela bunun, “Sakın Mustafa Kemal’in askeriyim deme, oy kaybedersin” diye fısıldayanı var; “Atatürk’ü daha az sevin, iktidar garanti” diyeni var; “Öcalan’ı da değerlendirmek lazım” deyip Kemalist teorisyen ilan edilen bir milyoncusu var…
Peki gazeteciler ne yapıyor?
Eh, onlara da PR işi kalıyor. Reklam yapıyorlar. Hatta reklam alıp reklam satıyorlar. Muhalif gazetecilerin ezici kısmı, iktidar yandaşı gazeteciler gibi, bir takım siyasetçilerin çıkışlarını, dönüşlerini, mesajlarını parlatma işinde. İktidar klikleri arasında sürtüşme olmasa ellerine yolsuzluk, istismar vs dosyası da düşmeyecek. İşler mi durgun? At manşeti: “Özgür Özel açıkladı, AKP köşeye sıkıştı!”
Şu çarpık çembere bakar mısınız: Siyasetçi gazetecilik yapıyor, gazeteci reklam işinde, reklamcı siyaset belirliyor…
Ve iktidar yolunun bu çarpık rol dağılımından geçtiğini zanneden geniş bir aldanmış taban, bu beklentiyle meydanlarda toplanıyor… Neden diye sorunca cevap hazır: “AKP de böyle yapıyor. Biz yapınca mı kusur?”
Kardeşim, siz AKP misiniz?
Kaldı ki AKP hiç de öyle yapmıyor. En tepedeki reisleri iki zehirli cümle sarf ediyor. Yandaş gazeteciler, bunun içini nasıl dolduracaklarını öğrenmek için telefona sarılıyor. Telefonun öbür ucunda talimat veren ise AKP’li PR komiseri. Böyle anlatacaksın, şu konuya değinme, buradan vur…
Peki, Akın Gürlek işinden bir şey çıkar mı?
Soruya soruyla karşılık verelim.
Man Adası’ndan bir şey çıkmış mıydı?
Laf aramızda, şu an yine iyi sayılırız. Bir ara siyasetçisi, gazetecisi, iletişimcisi hepten istifa edip, milleti entelektüel mafyadan medet umar hale getirmediler mi?
Demek ki siyasetçi siyasi çerçeve belirleyecek, reklamcı baronluk taslamayıp yerini bilecek, gazeteci de gerçekleri ortaya çıkaracak.
En son 10 yıl önce bir gazeteci, “diploma” gerçeğini ortaya çıkardı. Siyasetçisi, gazetecisi, reklamcısı o zaman da böyle ahlaksızdı. Konunun üzerine gitmek varken, el birliğiyle o gazeteciyi sessizliğe mahkum ettiler.
Sonra ne mi oldu?
O gazeteci FETÖ çuvalına atılıp tutuklandı. Tahliye olduğu bir gece vakti, hakkında jet hızıyla soruşturma dosyası açıldı ve haksız yere 4 yıl tutuklu bırakıldı. Bu jet hukuksuzluk Türkiye’de bir ilkti ve travest haldeki siyaset-basın-reklam üçlüsü, bu gerçeğe de sırtını dönecekti…
O gazeteci, Türk Solu başyazarı Gökçe Fırat’tı.
Peki, o gece Gökçe Fırat’a cezaevi çıkışında gözaltı yaptırtan ve yeniden tutuklattıran savcı kimdi?
Bugün Adalet Bakanı olan Akın Gürlek’ten başkası değil!
Açık konuşayım, Akın Gürlek’in yatlarını katlarını hiç merak etmiyorum. CHP’liler demiyor mu turpun küçüğü diye?
Tamam, ben turpun büyüğünü istiyorum.
10 yıl önce Gökçe Fırat’a ve “diploma”ya sessiz kalanlar ne aldı? Bunu öğrenmek istiyorum.
