Eskiden mahallede en çok bağıran değil, en çok bilen dinlenirdi. Şimdi işler değişti. Mikrofonu kapan, kamera açan, üç kelimeyi yan yana getirip “gündem yorumu” diye sunan herkes bir anda hakikat dağıtıcısı kesiliyor. Ve garip olan şu: İnsanlar da buna razı.
Oğuzhan Uğur tarzı diyorsak, biraz dürüst olalım. Çünkü bu memlekette en büyük eksik, samimiyet değil — samimiyetin bile “formatlanmış” hali var artık.
Bakıyoruz, herkes bir şeylere sinirli. Ama kimse neden sinirli olduğunu tam bilmiyor. Tepkiler hazır, fikirler yarım. Sosyal medya mahkemesinde kararlar jet hızıyla veriliyor. Temyiz yok, akıl yok, sabır hiç yok. Linç var. Bolca.
Türksolu çizgisi der ki: Bu millet kolay manipüle edilir değildir. Ama sürekli aynı düğmeye basarsan, en sağlam sinir sistemi bile bir yerden sonra refleks verir. İşte bugün yaşadığımız tam olarak bu. Reflekslerle yönetilen bir toplum.
Bir video düşüyor. 30 saniye. Kesilmiş, biçilmiş, bağlamından koparılmış. Altına yazılan yorumlar:
“Bunlar hep böyle zaten.”
“Şaşırdık mı?”
“Ülke bitmiş.”
Bitmemiş kardeşim. Ama düşünme tembelliği zirve yapmış, o doğru.
Çünkü düşünmek zahmetli iştir. Araştırmak vakit alır. Oysa hüküm vermek çok kolay. Hele ki kalabalığın içindeysen… Sorumluluk dağılır, vicdan hafifler.
Oğuzhan Uğur’un zaman zaman yaptığı gibi, biz de şunu soralım:
“Gerçekten ne biliyorsun?”
Cevap genelde sessizlik.
Mesele şu: Bu ülkede herkes konuşuyor ama çok az kişi gerçekten bir şey söylüyor. Gürültü var, içerik yok. Cesaret var gibi, ama risk yok. Çünkü herkes aynı tarafta bağırıyor.
Türksolu geleneği, rüzgâra göre yön değiştirmemeyi öğretir. Bugün alkışlanan şey yarın utanç olabilir. Ama omurgası olan insan, dün ne diyorsa bugün de onu der.
Şimdi kendimize soralım:
Biz gerçekten bir şeyin tarafı mıyız, yoksa sadece kalabalığın mı?
Çünkü kalabalık olmak, haklı olmak değildir.
Ama yalnız kalmayı göze almak, çoğu zaman gerçeğe daha yakındır.