Türkiye yıllardır aynı kavramın etrafında tartışıyor:
“Kürt sorunu.”
Bu ifade o kadar çok tekrarlandı ki, Güneydoğu Anadolu’da yaşayan Kürt vatandaşlarımızın karşılaştığı bütün sosyal, ekonomik ve siyasal meselelerin tek sebebinin Türk-Kürt ilişkileri olduğu düşünülmeye başlandı.
Peki gerçekten öyle mi?
Ezberleri bir kenara bırakıp şu soruyu sormamız gerekiyor:
Kürt vatandaşlarımızın asıl sorunu Türklerle birlikte yaşamak mı, yoksa yaşadıkları bölgelerde karşı karşıya kaldıkları sosyal, ekonomik, güvenlik ve yerel güç sorunları mı?
Bu sorunun cevabını ararken, bölgenin tarihsel ve toplumsal yapısını da konuşmak zorundayız. Ağalık, aşiretçilik, feodal ilişkiler, şeyhlik ve benzeri geleneksel otoriteler, ekonomik eşitsizlikler ve yerel güç mücadeleleri yıllardır bölgedeki insanların hayatını etkiliyor.
Bunları konuşmadan her meseleyi “Kürt sorunu” başlığı altında toplamak, gerçek sorunların üzerini örtmez mi?
Bir başka önemli soru da şudur:
Eğer mesele yalnızca Türkiye’de Kürt olmaksa, Güneydoğu’dan batıdaki şehirlere göç eden Kürt vatandaşlarımız neden Türkiye’nin yine başka şehirlerini tercih ediyor? Neden Mersin, Antalya, İzmir, İstanbul, Ankara, Manisa? Neden Kuzey Irak’taki Kürt bölgelerine veya başka ülkelerdeki Kürtlerin yoğun yaşadığı yerlere değil de Türkiye’nin diğer şehirlerine yöneliyorlar?
Çünkü hayatın kendisi bize önemli bir şey söylüyor:
Milyonlarca Kürt vatandaşımız, Türk vatandaşlarımızla aynı şehirlerde yaşamayı bir sorun olarak görmeden hayatını sürdürüyor. Aynı mahallede oturuyor, aynı işyerinde çalışıyor, çocuklarını aynı okullarda okutuyor, ticaret yapıyor, dostluk ve komşuluk kuruyor.
Öyleyse sorunu yalnızca etnik kimlikler üzerinden açıklamak ne kadar doğru?
Elbette Türkiye’de haksızlık varsa konuşulmalıdır.
Ekonomik sıkıntı varsa giderilmelidir.
Güvenlik sorunu varsa çözülmelidir.
Bölgede feodal ilişkiler insanların özgürlüğünü sınırlıyorsa bunların üzerine gidilmelidir.
Ağalık ve aşiret düzeni vatandaşın hakkının önüne geçiyorsa devletin hukuku üstün kılınmalıdır.
Yerel güçler insanları baskı altında tutuyorsa bu da açıkça tartışılmalıdır.
Ve terör örgütlerinin bölge insanına verdiği zarar da görmezden gelinmemelidir.
PKK’nın yıllarca uyguladığı şiddet, tehdit ve baskının en ağır bedelini yine bölge insanı ödemiştir.
O halde bütün bu gerçekleri bir kenara bırakıp, yaşanan her sıkıntının faturasını Türk milletine çıkarmak adil midir?
Burada DEM Parti’ye de açıkça sormak gerekir:
Kürt vatandaşlarımızın yaşadığı her sorunun kaynağı gerçekten Türk devleti ve Türk milleti midir? Eğer öyleyse, Türkiye’nin batısına göç eden Kürt vatandaşlarımız neden burada yeni bir hayat kuruyor? Neden ev alıyor, iş kuruyor, çocuklarını burada okutuyor ve Türk vatandaşlarıyla birlikte yaşamaya devam ediyor?
Demek ki mesele, Kürt’ün Türk’le aynı vatanda yaşaması değildir. Asıl mesele, vatandaşın nerede doğduğuna ve hangi etnik kimliğe sahip olduğuna bakmadan hukukun, özgürlüğün, güvenliğin ve fırsat eşitliğinin sağlanmasıdır.
Kürt vatandaşlarımızın haklarını savunmak başka şeydir.
PKK’nın siyasi hedeflerini savunmak başka şeydir.
DEM Parti’nin siyasi tercihleri ise başka bir konudur.
Bunların birbirine karıştırılmaması gerekir.
Benim itirazım Kürt vatandaşlarımızın sorunlarının konuşulmasına değildir. Tam tersine, gerçek sorunlarının bütün yönleriyle konuşulmasını istiyorum. Fakat bunun için önce sorunun adını doğru koymalıyız.
Türkiye’nin ihtiyacı Türk ile Kürt arasına yeni duvarlar örmek değil; aynı vatanın vatandaşlarını hukuk ve adalet temelinde eşit yaşatmaktır. Çünkü Kürt vatandaşlarımızın geleceği Türk vatandaşlarımızdan ayrı değildir. Onların huzuru bizim huzurumuz, onların çocuklarının geleceği bizim çocuklarımızın geleceğidir.
Öyleyse artık şu soruyu korkmadan soralım:
Türkiye’de gerçekten bir “Kürt sorunu” mu var; yoksa Kürt vatandaşlarımızın yaşadığı sosyal, ekonomik, güvenlik ve yerel yapı kaynaklı gerçek sorunlar mı var?
Sorunu doğru tanımlamazsak, doğru çözümü de bulamayız.
Amaç kimseyi suçlamak değil; gerçek sorunları bütün yönleriyle görmek, doğru soruları sormak ve düşünmektir.