Büyük laflar etmenin, kürsülerden hamaset yapmanın devri çoktan kapanmadı mı sizce de? Bugün sokaklarda, fabrikalarda, tarlalarda ve okullarda biriken o sessiz öfke, yazılan onca süslü cümleden çok daha fazla şey söylüyor aslında. İnsanlar geçim derdiyle boğuşurken, memleketin üzerine karabasan gibi çöken o siyasi ve ekonomik açmazlar orta yerde dururken, köşelerde hâlâ kişilerin övülmesi, genç yaşta yazıp çizenlerin sırtının sıvazlanması ne kadar acı bir lüks.
Hani bazen dost meclislerinde otururuz da sorarlar ya “Yahu ortalıkta görünmüyorsun, bu acele niye” diye; işte tam da bu yüzden, etrafımda örülen o kişisel merak duvarlarını yıkmak, dijital gürültüden ve sosyal medyadaki o yapay vitrinlerden elimi eteğimi çekmek zorunda kaldım. Hatta bir ara tamamen anonim kalmayı bile denedim ama o da bu işin samimiyetine gölge düşürecek bir oyun gibi geldi ve nihayetinde mesele saklanmak değil de durduğun yeri netleştirmektir. Ne kendimle ilgili ne de başka bir şeyle ilgili o övgü dolu detayların bu mücadelenin önüne geçmesine izin veremezdim. Yazılarımı, hesaplarımı, geçmişteki bazı izlerimi bu yüzden sildim ve çizgimle, inandığım değerlerle bağdaşmayan yerlerden de bu yüzden bilerek ve isteyerek uzak durdum.
Asıl mesele dönüp dolaşıp aynı yere çıkıyor çünkü. Bu ülkenin aydınlık bir geleceğe kavuşması, emekçi halkın hak ettiği onurlu yaşamı kurması kişilerin parlatılmasıyla değil, köklü ve sarsılmaz bir siyasi bilincin inşasıyla mümkündür. Türk solunun tarihi, bireysel kahramanlıkların değil omuz omuza verilen ortak mücadelenin, halkla kurulan saf ve karşılıksız bağın tarihidir. Bizler bu sütunlarda tarih yazarken ya da güncel politikaları eleştirirken kendimizi övmek ya da birer popüler kültür figürüne dönüşmek için kalem oynatmıyoruz. Amacımız gayet net ve açık: Halkı aydınlatmak, uyanan sınıfsal ve toplumsal bilince omuz vermek, bu toprağın gerçeğini bütün çıplaklığıyla gözler önüne sermek.
Zaman zaman insanların bu ani sessizliği anlamakta zorlandığını, neden ön plandan çekildiğimi merak ettiğini biliyorum. Kimi yanlış anlamış olabilir, kimi farklı anlamlar yüklemiş olabilir ama hakikat ortada. Yazmak, kendini göstermek ya da alkış toplamak için yapılan bir eylem değildir benim gözümde. Yazmak bir sorumluluktur, bir hesaplaşmadır ve hatta bir yalnızlık halidir. Gürültünün bu kadar çok olduğu bir yerde ne doğru dürüst düşünmek mümkündür ne de kalıcı bir fikir üretmek. Fikirler tıpkı tohumlar gibidir; üzerlerine sürekli ışık tutulduğunda, habire sulandığında kök salmaya vakit bulamaz, sıcağın altında kuruyup giderler. Ben de o tohumun toprak altında sessizce büyümesini, gürültüden uzakta kendi özünü bulmasını istedim.
Bugün burada siyaset konuşuyorsak, emperyalizme karşı bu halkın direniş hatlarını savunuyorsak, geçmişin devrimci mirasını bugünün mücadelesiyle buluşturuyorsak, bunun tek bir yolu vardır: Şahsı tamamen denklemden düşürmek. Gazete sayfalarında okuduğunuz bu satırlar bir kişinin hikâyesi değildir. Bu toprağın acılarından, direnişinden ve umudundan süzülmüş kolektif bir sesin yankısıdır. Eskiden kalma o bireysel parlatma alışkanlıkları, genç yaşta yazıyor diye insanları ilahlaştırma merakı solun özüne de ruhuna da tamamen yabancıdır. Bizler bu köşelerde şahsımızı değil, gerçeğin ta kendisini savunmakla yükümlüyüz.
O yüzden kimse ortadan çekilmeme başka anlamlar yüklemesin, kimse buradan kişisel bir dram ya da küskünlük çıkarmasın. Kafaları karıştıracak bir durum da yok aslında; ben buradayım, kalemimin ucunda bu ülkenin emekçileri, gözümün gördüğü yerde bu coğrafyanın kanayan yaraları var. Sadece artık önde ben değil, savunduğumuz o onurlu fikirler, o ezber bozan doğrular duruyor. Bırakalım da kimin ne söylediği değil, satır aralarındaki gerçeğin ne olduğu konuşulsun biraz da. Kalem el verdikçe, yürek bu kavgayı sürdürdükçe biz bu sahnede olacağız; isimler gelir geçer ama gerçeğin inatçı takibi ve halkı aydınlatma davamız baki kalır.