1881 yılında Osmanlı Devleti’nin gelirlerinin büyük bir kısmını Düyûn-ı Umumiye İdaresine devreden II. Abdülhamit’in 1898 yılında Almanya’dan ağır bir misafiri gelmişti.
Siyasal İslamcıların çok sevdiği bu padişah, misafirinin geldiği dönem ülkedeki en güçlü dönemini yaşıyordu. Kendisine muhalif olanlar ya hapiste ya sürgünde ya da idam edilmişti.
O dönemin muhalifleri olan Jön Türkler, “Merkeziyetçi” ve “Adem-i Merkeziyetçi” olarak bölünmüştü. Bunların dışında da farklı siyasi düşünceden muhalifler de etkisizleştirilmişti. Yani muhalefet güçsüz ve parçalanmıştı.
Abdülhamit’i tahttan indirecek olan İttihat ve Terakki Cemiyetinin kurulmasına daha 8 yıl vardı.
İşte bu şartlarda İstanbul’a gelen ağır misafir, Alman İmparatoru II. Wilhelm, II. Abdülhamit tarafından çok görkemli bir şekilde karşılanmıştı. Devletin ekonomisi çok kötü durumda, gelirlerimize yabancı devletler el koyuyor diye düşünülmeden devletin yıllık gelirinin %10’u bu misafirin ağırlanmasında kullanılmıştır.
Gelen misafir İstanbul’da kötü görüntüler görme sin diye geçeceği güzergâhtaki yollar onarılmış, temizletilmiş, çevresi boyanmış hatta İstanbul’daki dilenciler kolluk kuvvetleri tarafından toplatılmış ve zorunlu misafir edilmişti. Böylece halkın fakirliği, misafirden saklanmıştı.
Peki Alman İmparatorunun bu kısa süren İstanbul ziyaretinden sonra Almanya neler kazanmıştı?
Almanya Bağdat Demiryolu imtiyazını kazanmış, Osmanlı Devleti’ndeki Alman bankaları ve Alman okullarının sayıları artmış, Haydarpaşa Limanının işletme hakkını Almanlar kazanmıştır. Bunların dışında Almanlar ile silah alım anlaşmaları yapılmış ve 1882 yılından beri ülkede olan Alman subaylarının etkisi artmıştır. (Alman Subay etkisi, Enver Paşa döneminde doruk noktasına ulaşacaktır.)
Bu ziyaret aslında Osmanlı Devlet yönetimi önce Almanya’ya yanaştırılmış ve bir süre sonra uydusu haline getirilip yıkılmasının sebeplerinden biri olmuştur.
O dönem devleti yönetenlerin Almanlara verdiği sözlerden habersiz olan halk ve yandaş basın bu şatafatı var güçleriyle desteklemiştir.
Yaşadığımız günlerdeki NATO toplantısı için yapılanlarla, alkış tutanların benzerlikleri çok ilginç değil mi?
