Okan arkadaşımızı toprağa verdik.
25 yıllık mücadele arkadaşım; sadece aynı kavgayı değil gençliğimi paylaştığım arkadaşım. Son anlarını hastane koridorunda paylaşacağımı hiç düşünmezdim.
Son mesajlaşmamıza bakıyorum. Gazetenin internet sayfasına baktığımda onun adının olmadığını fark ettim. Sayfayı düzenleyen oydu. Ama kendi adının olup olmamasını önemsemiyordu bile. O zaten mücadelenin her aşamasındaydı.
Her ölüm erken ölüm, Okan’ın daha söyleyecek çok sözü vardı.
Aynı yaşta olduğumuz için ister istemez ölümün her an yanımızda olduğunu hatırladım.
Hiçbir şeyi ertelemeden, herkese sıkı sıkı sarılarak yaşamalı insan.
Soğuk Kars gününde aklıma Ülkü Tamer’in şiiri geldi:
“Bir soğuk yel eser
Üşür ölüm bile
Anlatır akan kanı
Beyaz sesiyle”
Okan memleketini severek anlatırdı. Soğuğunu da severdi. Ama Kars’ı sevmesinin nedenini cenazesinde anladım. Ailesi onu sevgiyle kucaklıyordu.
Ailenin en küçüğü, herkesin kardeşi, oğluydu.
Feryat figan cenazesini kaldırdık. Ağıtlar yüreğimizi dağladı: “Al bayrağı,
Atatürk’ü bu kadar mı severdin Okan’ım?”
Arkasında buruk bir acı bıraktı. Bizlere de mücadeleye devam etme azmi…
