Birkaç gün önce, tiyatro ve sinema oyuncusu Haluk Bilginer’in yıllar önce bir söyleşide sarf ettiği “Türk sineması bana doğru gelmiyor, Türkiye sineması diyelim mi ona?” şeklindeki sözleri yeniden gündeme geldi. Ayrıca Bilginer’in başka konuşmalarında diğer ülkelerin sinemalarından bahsederken “İngiltere, Fransa, Rusya sineması” demek yerine “İngiliz, Fransız, Rus sineması” ifadelerini kullanması da tartışmanın bir başka boyutunu oluşturdu. İnsanlar doğal olarak “Başkalarının ulus olmaya hakkı varken Türk’e bu hak neden tanınmıyor?” diyerek tepki verdi.
Türk’ün silinmeye çalışılması son ihanet açılımının başlangıcından beri siyasetin programının temel maddesi. İktidarın ortaklarıyla birlikte devreye soktuğu bu programa muhalefetin de katıldığı bir gerçek. “Türk milleti” ifadesinden itinayla kaçınan, aynen Erdoğan gibi “Bu millet” demeyi ve “Türk, Kürt, Arap…” diye saymayı çok seven bir de Yeni Parti lideri Özgür Özel var mesela…
Çok açık ifade edelim; burada mesele sadece Haluk Bilginer değildir. Konu çok daha kapsamlıdır. Ama o ve onun gibilerin rahatsız olduğu noktanın, doğrudan doğruya Türk’ün kendisi olduğunu görmek gerekir. Bu anlayıştakiler, “Türk edebiyatını, Türk sinemasını” değil doğrudan doğruya Türk’ün kendisini yanlış buluyorlar.
“Türk milleti” dediğiniz anda size ırkçı diyeceklerdir. Fakat bir sonraki aşamada “Türk diye bir ırk yok, zaten bugün kendini Türk sananlar aslında asimile olmuş Ermeni, Rum ve Kürt’tür,” demeye başlarlar. Böylece ırkçılığın zirvesine kendileri ulaşırken söylemlerindeki temel mantık yoksunluğunu bile fark edemezler. Söz konusu Türk karşıtlığı ise bilim de, tarih de, hatta mantığın en temel kuralları da askıya alınabilir! Ve bunu yapanlar “aydın” olarak tanımlanır! Türkiye’de “aydın” sayılmanın kıstası da artık sadece Türk düşmanlığıdır…
İsterseniz bu tartışmaya “sol” da dâhil olacağı için konuyu biraz sol kavramlarla açalım. Meşhur İtalyan komünistlerinden Gramsci, bazı aydınların gerçekte sistemin organik uzantıları olduğunu söylemişti. Sistem için ideoloji üretip sunarlardı… Fransız Marksist düşünür Louis Althusser ise Devletin İdeolojik Aygıtları teorisini geliştirmişti. Devlet, elindeki okul, basın, kilise gibi aygıtlarla ideoloji üretip yayıyordu. Özetle söylemek gerekirse bunlar sistemin organik aydınlarının yaptığı aynı işi daha örgütlü görüyorlardı…
Bizim karşımızda Haluk Bilginer ve benzerleri şeklinde somutlaşan bu Türk alerjisi taşıyan, Türk’ün kendisini yanlış bulan sözde aydın kitlesi -ki bu kitle aslında örgütlü bir yapıdır- tam anlamıyla AKP-MHP-PKK açılımcı iktidar cephesinin ideolojik aygıtları konumundadırlar.
Adlarının önünde “aydın, sanatçı” gibi tanımlamaları taşıdıkları için de etkileri artmaktadır.
Net olarak söyleyelim: Sizin asıl karşı olduğunuz şey Türk milleti, Türk ulus devleti, cumhuriyet ve Atatürk. Ama arkanızdaki tüm iktidar desteğine rağmen başarılı olamayacaksınız.
Peki, Türklük – Türkiyelilik konusu gerçekten de o kadar önemli bir mesele mi?
Evet, günümüzde en önemli mevzi Türkiyelilik dayatmasına karşı Türklüğü savunmaktır.
Neden mi?
Birincisi; dünyada insan toplulukları, özellikle de modern çağlar itibari ile uluslar olarak yaşar. Bu doğal haldir. Bu aşamaya gelemeyenler ya silinir ya da birilerinin maşası olur. Örneklerini tarihten ve günümüzden izleyebiliriz.
Bizim varlığımızın doğal hali de Türk adı altında, Türk Milleti olarak yaşamamız. Bunu ortadan kaldırmaya ya da aşındırmaya yönelik her hareket, söz, cümle bizim varlığımızı yönelmiş bir kasıttır.
Şimdi “Ya Türkiyeli dense ne olur? Bakın onun içinde de zaten Türk geçmiyor mu?” diyenler de olabilir. Ama durum hiç de öyle değil.
Evet, “Türkiyeli” ve “Türkiye” sözcüklerinin kökünde elbette ki “Türk” var. Zaten “Türkiye” de “Türk ülkesi” demek… Yani “Türkiye, Türkiyeli” gibi kavramların tümü de aslında somut bir varlığa, yani ulusal Türk varlığına dayanıyor. Dolayısıyla bu somut kökü yok sayıp bunun türevleri üzerinden olmayan bir tanımlamayı dayatmak büyük bir cinayettir.
Fakat iş burada da bitmiyor. Bugün bize Türkiyeliliği dayatanlar da gerçekte bizim kadar bu kavramın kökünde de Türk olduğunun farkındalar.
Daha önce de söylemiştim; “Türkiyelilik” sadece bir ara aşama.
Bir sonraki aşamada emin olalım ki “Bu kavramın kökünde de Türk var,” diyerek bunu da reddedecekler. Yerine başka kavramlar koyarak Türk’ü tamamen silme adımına geçecekler.
Kısacası; Türkiyelilik dayatmasına karşı Türklüğü savunmak bizim açımızdan en önemli direniş mevzisidir. Ulusumuzun, Cumhuriyetimizin varlığını ve geleceğini savunmak, tam bu noktada düğümlenmekte.
Türklüğünden taviz vermeyen ve bu noktada bilinçli bir direniş gösteren herkesi selamlıyorum.
Türklük kazanacak.
