6 Ocak 2026.
Okulda sıradan bir gün daha sona eriyor. Servise doğru yürüyorum. Telefonuma bakarken hiç görmeyi beklemediğim ve görmemeyi umduğum bir paylaşım görüyorum: “Okan İşbecer’i kaybettik…”
Açıkçası ben, böyle bir haber aldığında gözyaşlarına boğulan insanlardan biri değilim. Ben, bu paylaşımı gördüğümde içimden üzüldüm, dışarıya da üzüntümü belli etmedim. Servisteki arkadaşıma dahi söylemedim, ki onunla neredeyse her şeyimi paylaşırım. Ama bunu söylememeyi tercih ettim çünkü paylaşsaydım ben bu kaybın gerçek boyutunu düşünmeye başlayacaktım ve gerçekten gözyaşlarına boğulacaktım.
Okan Abi ile bir sürü güzel anımız olmuştu. Bana hep çok iyi davranırdı. Ben editörlük yapıp hataları ona gönderirken bile bir iş havasında değil, bir arkadaş olarak cevap verirdi bana. Fuarlar dışında pek görüşemezdik ama birlikteyken zaman çok eğlenceli geçerdi. Benimle oyunlar oynardı. Şimdi bu yazıyı yazarken düşünüyorum da eğer hayatta iyi bir yerlere gelirsem, Okan Abi’nin bunda katkısı çok büyük olacaktır.
Bir iki gün sonra, yani bugün, yazılmış diğer yazıları okudum ve gerçekten çok duygulandım. Okan Abi’nin benim hayatımda da büyük bir yeri vardı ama bu kadar yakın bir arkadaşı kaybetmek gerçekten zor olsa gerek. Hele de bu kadar iyi kalpli bir insanı…
Ama hayat sürer, gider. Sevdiklerimizi kaybederiz, yakınlarımızın yokluğunu hissederiz, ama onları hatırlayıp hayata devam etmekten başka bir şey gelmez elimizden. Hayatın işleyişi böyledir. O yüzden her gün kendime sürekli onu düşünüp üzülmemeyi hatırlatıyorum. Çünkü böyle bir olayın ardından hep onu düşünürsek başka bir hayatı daha zehir etmiş oluruz. Kendimizinkini…
Oğuz Kağan Arısoy
