İyi bir evlat, iyi bir kardeş, iyi bir arkadaş iyi bir yoldaştı O…
Benim için ise hepsiydi.
Her türlü zorluğa rağmen ayakta kalan Türk Solu’nun harcında, temelinde fikirleri olan, alın teri olandı o.
İlk sayısından son sayısına kadar yazdığı yazıları ile dünya gündemini okura aktardı. Hepsi yüzlerce kitap değerinde yazılardı onlar.
İlk kitabı Göçmen İstilası çıktığında ve imzalarken, belki de bu sebeple her zamanki gibi sakindi, olgundu, mütevaziydi.
Çocuklar İçin Atatürk kitabı ise onu çok heyecanlandırdı.
Çok sevdiği Atatürk ile çok sevdiği yeğenlerinden Âzem’i bir araya getirmişti.
Kitabını imzalarken çocuklarla sohbetler yapıyor, çok mutlu oluyordu.
Ben de çok defa durup o tabloya bakıyordum.
Meğer bir daha tanık olamayacakmışım.
Adana’ya birlikte gidecektik, yine birlikte çalışacaktık.
Onsuz yolculuğu, onsuz fuarı düşününce çok zorlandım.
Kolay da olmadı tabii.
Çocuklar kitabını seçip istediklerinde onun gülen yüzü, neşeli konuşmaları gözümde canlandı. Aramızda gibiydi. Öyle hayal ettim.
Atatürk kitabının bir çok evde olacağını, hiç unutulmayacağını düşündüm. Teselli buldum.
Hiç kuşkusuz, Atatürk’ün gerçek evladıydı, askeriydi. Yazılarıyla, eylemleriyle hiç çekinmeden görevini yaptı.
O çok sakin Okan’ımız, Atatürk’e en küçük bir söz söylenmesine tahammül edemez çok sert tepki verirdi.
Gökçe için de aynı tavrı alırdı.
O, sevdiği işi yaptığı, istediği yerde olduğu için hep pozitif, hep uyumluydu.
İyiydi, dürüsttü, mütevazıydı gönlü zengindi.
Çok sevdiği ailesine tertemiz bir isim bıraktı.
Güzel çocuk, huzur içinde uyu.
Asla unutulmayacaksın.
