Bugün yine çok yoruldum. Artık bazı olaylar karşısında eski vurdumduymazlığım giderek azalıyor. Çok mu kafama takıyorum acaba? Sonuçta konu benimle ile alakalı değil. Arzu Hanım ile Müdür Hakan arasındaki bu kavga hiç hoş olmadı.
Hakan Bey iktidar borazanı çaldığını göstereceği hiçbir fırsatı kaçırmaz ki, bunu herkes bilir. Arzu Hanım’ın muhalif çizgideki tutumu da malum ama biraz daha dikkatli olamaz mıydı? Bu kadar açıktan eleştiri yapmak zorunda mıydı hükümet aleyhine? Üstelik de Hakan Bey’in duyacağını görmezden gelerek. Ona inat söyler gibi.
Acaba beni asıl rahatsız eden, Hakan Bey’in gereksiz hükümet yanlısı tavrı mı? Arzu Hanım’ın bitmek bilmeyen muhalefeti mi? Sanırım ikisi de değil. Belki de Arzu Hanım kadar cesur davranamadığım için kendime olan öfkemden rahatsızım. En azından bunu kendime itiraf etmeliyim. Hükümeti ben de yanlış buluyorum ama sanki Hakan Bey’e yaranmak için haklı buluyormuş gibi davrandığımda hayatım daha kolay geçermiş gibi geliyor.
Allah’ım ne kadar da zavallıyım! Kendi konforum bozulacak diye doğru bildiğimin peşinden koşmadığım yetmiyormuş gibi, bunun peşinde koşan Arzu Hanıma kızıyorum. Neden? Aman neyse ne, bugün de yol bitmedi bir türlü, sanki sabahtan beri yürüyorum. Oysa ki daire ile evim arası 20 dakikalık bir yürüyüş mesafesi. Ayten ne yemek yaptı acaba? Karnım da acıktı. Nihayet sokağa girdim. Of ya! Veli Ağabey sokağın başında. Beni görmeden çıksam da aşağı sokaktan mı gitsem? Şimdi tuhaf davetlerine başlayacak yine. Çok geç, bana gülümsüyor, gördü beni!
– Ooo, selamünaleyküm Ayhan Bey, nasılsın bakalım?
– Aleykümselam Veli Ağabey. İyiyim sağ ol, sen nasılsın?
– Çok şükür Ayhan Bey. İşten geliyorsun, yorgun gibisin.
– Evet Ağabey, iş yerinde yoruldum bugün biraz.
– Bak ne diyeceğim Ayhan Bey, bu akşam namazdan sonra hocanın evine gideceğim, sen de gelsene beraber gidelim. Bana güven, tüm yorgunluğunu unutacaksın. Çok kıymetli bir hocamız gelmiş Adıyaman’dan. Mutlaka tanışıp şifa almalısın. Sana çok iyi gelecek Allah’ın izniyle.
Doğru, bugün Perşembe. Veli Ağabey, her zaman bıkmadan usanmadan davet eder herkesi bu “perşembe sohbetleri”ne. Aslında hiç gitmek istemiyorum. Bir sürü ilginç adam, bir araya gelip bir kişinin etrafında yere oturup onun dinî sohbetini dinliyor. Birçok kere Veli Ağabey’in ısrarıyla gitmiştim. Mutlaka elinde bir kitap… O kitaptan bir bölüm okuyup okunan bölüm hakkında uzun uzun yapılan “tek taraflı sohbet!”
İşin ilginç yanı, o kitap asla Kur’an değil! Neden acaba? Her zaman bunu merak ettim ama hiç sormadım hiçbirine. Eminim birçok kişi sormuştur ve onlar da buna mutlaka kendilerince makul açıklamalar yapmışlardır ve o açıklamaları hiçbir zaman merak etmedim. Sadece açıklanmayan gerçek nedenini merak ettim.
Neyse… Dediğim gibi, asla gitmek istemiyorum ama eğer Adıyaman’dan önemli biri gelmiş ise bizim Müdür Hakan Bey mutlaka gider. Bugünkü gerginlikten sonra beni orda görürse iyi olmaz mı? Ah zavallı Ayhan! Hep kendini düşünüyorsun…
– Tamam Veli Ağabey, giderken bana da seslenirsen gelirim seninle.
– Maşallah Ayhan Bey! Çok sevindirdiniz beni. Hadi Allah’a emanet. Namazdan sonra görüşürüz.
Ayten ne yemek yaptı acaba? Şimdi kızacak yine ne işin var o garip ortamda diye? Ne diyeceğim ki? “Canım, bugün iş yerinde Arzu Hanım ile Müdür Bey yine siyasi kavga ettiler. Ben de biraz arada kaldım gibi oldu. Bu akşamki sohbete önemli bir zat gelecekmiş Adıyaman’dan, bizim Müdür Bey de kesin orda olur. O yüzden gidersem bugün aklında daha iyi kalırım.” Yok canım, saçmalama Ayhan! Bunu kendine bile zor söylüyorsun. Ayten’e nasıl söyleyeceksin? Kesinlikle kınar seni. Boş ver, bir de hanımdan nasihat dinlemeyelim.
– Canım hoş geldin.
– Hoş bulduk canım. Ne yemek yaptın? Çok acıktım.
– Ben de iyiyim Ayhan, ne olsun işte!
– Ah, af edersin, açlıktan halini hatırını soramadım. Çok özür dilerim karıcığım. Ellerimi yıkayım geleyim, sofrada konuşuruz. Seni seviyorum.
– İyi madem canım, hadi ben de yemeği sofraya getiriyorum.
Dalgınlıktan, hâl hatır sormadan acıktım dedim kadıncağızın yüzüne. Tüh, amma da ayıp ettin Ayhan! Neyse alırım şimdi gönlünü.
– Ee, Ayten’im nasılsın? Neler yaptın bakalım bugün?
– Sabahtan evdeki işlerimi hallettim canım. Öğleden sonra da Zuhal Abla’ya indim, çay muhabbeti yaptık. Ali Ağabey yine il dışına göreve gitmiş, yalnız kalmış. Arada uğra bana dedi. Sen ne yaptın? Dalgın ve yorgun görünüyorsun.
– Sorma. Arzu Hanım yine Müdür Bey’e sataştı, kavga ettiler.
– Arzu Hanım kesin haklıdır bence Ayhan.
– Neden öyle dedin?
– Siyasi bir kavga mıydı?
– Nereden anladın?
– Anlaşılmayacak bir şey yok Ayhan. Arzu Hanım son derece demokrat ve sağlıklı muhalefet yapan biri. Sen de biliyorsun, senin arkadaşın zaten. Müdürünüz Hakan ise tam bir iktidar partizanı. Bunu da herkes biliyor. Özetle Arzu Hanım, bir duruma sinirlenip tepki vermiştir. Bunu duyan müdür de fırsat bulup hükümeti bağıra çağıra savunmuştur. Hep aynı şeyler. Ama neden sen, bu kez daha bir takmış gibisin? Yoksa sen de mi karıştın mevzuya?
– Yok canım, ne alakası var? Yorgunum sadece.
Ayten de bana kızacak belli ki, ben en iyisi bu konuyu kapatayım. Hazır Zuhal Abla beni yalnız bırakma demiş, bir bahane ile ben dışarı çıkıp Veli Ağabey ile “sohbete” gideyim. Ayten de Zuhal ablasına gitsin. En iyisi bu olacak.
– Neyse boş ver canım… Bak ne diyeceğim, bugün daireye Ali uğradı. Akşam bir iki çay içip muhabbet etsek Kurtuluş Parkı’nda dedi. Ben Ali ile buluşayım, sen de madem Zuhal Abla’yı yalnız bırakma. Birkaç saate gelirim, seni de Zuhal Abla’dan alırım. Ne dersin?
– Tamam canım iyi olur sen de Ali ile ne zamandır görüşmemiştin.
Bakalım neler olacak? Bu yaştan sonra artık eşime de yalanlar söylemeye başladım. Acaba kaç kişi bu anlamsız sohbetlere benim gittiğim gibi kaypakça sebeplerle gidiyordur? Ah seni zavallı Ayhan! Yazıklar olsun sana…