Türkiye’de yıllardır aynı tartışmanın etrafında dönüp duruyoruz:
“Kürt sorunu…”
Bu kavram öylesine sürekli gündeme getirildi ki, Türkiye’de yaşayan milyonlarca insanın başka hiçbir meselesi yokmuş gibi bir tablo ortaya çıktı. Peki hiç kimse şu soruyu sormayacak mı: Türklerin yaşadığı sorunlar neden bu kadar kolay erteleniyor?
Bir ülkede kendi tarihinin, kendi dilinin, kendi kültürünün ve millî kimliğinin sürekli tartışmaya açılması normal kabul edilebilir mi? Türk olmak neden bazı çevrelerde savunulması gereken bir kimlik hâline getirildi? Bir insan kendi vatanında kendi milletinin adını söylediğinde neden hemen “ırkçılık” suçlamasıyla karşılaşmalıdır?
Burada mesele, başka bir halkın varlığını inkâr etmek değildir. Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olan herkesin hukuk önünde eşit olması gerektiğini savunmak başka, Türkiye’nin kuruluşunda ve tarihsel kimliğinde Türk milletinin yerini tartışmalı hâle getirmek bambaşka bir şeydir.
Bizim itirazımız insanlara değil, kimlikler arasında kurulmak istenen hiyerarşiyedir. Çünkü yıllardır bir tarafın talepleri “hak” olarak konuşulurken, Türk milletinin talepleri çoğu zaman zaten var olduğu varsayılarak geçiştiriliyor.
Türk’ün millî kimliği sorgulanıyor.
Türk milletinin tarihî hafızası tartışmaya açılıyor.
Türk kelimesinin anlamı küçümsenebiliyor.
Millî değerler geri plana itilebiliyor.
Ama bütün bunlara itiraz eden bir Türk çıktığında, karşısına hemen aynı soru çıkarılıyor:
“Neden rahatsız oluyorsun?”
Asıl sorulması gereken soru ise şudur: Türk neden kendi ülkesinde kendi kimliğini savunmak zorunda bırakılıyor?
Bu ülkenin kuruluşunda bedel ödeyenler yalnızca siyasetçiler değildi. Cephede can veren Mehmet vardı. Köyünde saban süren Anadolu insanı vardı. Fabrikada çalışan işçi vardı. Çocuğunu büyütmeye çalışan anne vardı. Devletin yükünü omuzlayan memur vardı. Yıllarca vergisini veren, askerlik yapan, gerektiğinde canını ortaya koyan milyonlar vardı.
Onların ortak adı da vardı:
Türk milleti.
Bugün ise Türk milletinin yaşadığı ekonomik sıkıntılar, kültürel kaygılar, eğitim sorunları, gençlerin geleceksizlik endişesi ve millî kimliğe ilişkin hassasiyetleri gerektiği kadar konuşulmuyor. Sanki Türkün bir sorunu olamazmış gibi…
Oysa vardır. Hem de küçümsenmeyecek kadar çoktur.
Türk milletinin sorunu, başkalarının varlığı değildir. Türk milletinin sorunu, kendi varlığının ve kimliğinin sürekli tartışma konusu yapılmasıdır.
Bir ülkede farklı kimliklerin kendisini ifade etmesi demokrasinin gereğidir. Fakat bunun yolu, başka bir kimliği değersizleştirmek değildir. Birinin hakkını teslim etmek için diğerinin hakkından vazgeçmek gerekmez.
Türkiye Cumhuriyeti’nin çatısı altında herkes eşit yurttaş olabilir. Ama eşitlik, ülkenin kurucu milletinin tarihini ve kimliğini görünmez hâle getirmek anlamına gelmez.
Artık şu soruyu cesaretle sormanın zamanı gelmiştir:
Türkiye’de gerçekten kimin sorunu konuşuluyor, kimin sorunu erteleniyor? Çünkü bir millet kendi ülkesinde kendi adını söylemekten çekinir hâle gelirse, ortada yalnızca bir siyasi tartışma yoktur. Ortada çok daha büyük bir kimlik ve aidiyet meselesi vardır.
Ve unutulmamalıdır:
Türk olmak, başkasına düşman olmak değildir. Türk olmak, kendi tarihine sahip çıkmaktır. Vatanına bağlı olmaktır. Kendi milletinin geleceğini düşünmektir. Başkasının hakkına saygı gösterirken kendi hakkını da savunabilmektir.
Bu nedenle artık “Türk neden konuşuyor?” diye sormak yerine, “Türk neden susturuluyor?”
sorusunu sormalıyız.
Çünkü bu ülkenin bütün vatandaşlarının sorunları konuşulmalıdır. Ama bunu yaparken Türk milletinin sorunlarını görünmez hâle getirmek, Türkiye’nin gerçeklerini eksik anlatmaktır.
Türkiye’nin geleceği, bir kimliği diğerine üstün kılmakta değil; bütün vatandaşlarını ortak bir hukuk ve ortak bir vatan anlayışında buluşturmaktadır. Ve Türk milleti de kendi vatanında kendi kimliğini savunmaktan utanmayacaktır. Çünkü kendi kimliğine sahip çıkmak, başkasının kimliğine düşman olmak değildir.