“Nasıl bilirdiniz?”
Ne kadar önemli bir soruymuş!
***
Gazete nüshası matbaadan yeni gelmişti. Hiç tanımayanın belki soğuk bulacağı mizacıyla yaklaşıp, ilk yazımdan ötürü sıcacık bir tebrikte bulunmuştu.
Neredeyse 15 yıl olacak… Okan hep böyleydi. Tavrı bıçak gibi keskin, gülüşü kor gibi sıcaktı.
Şimdi Kars’ın dondurucu havasında titriyorum. Ama Okan’ın sıcaklığından başka bir şeyi hatırlatmıyor bu.
Ayak parmaklarımı bir ara hissetmez oluyorum. Yoldaşlığı, tertemiz kalbi, ince düşüncesi aklıma geliyor. Giriyoruz taziye yerine, en sonunda ayaklarım ısınıyor. Ama kalbimdeki buz gibi boşluğu ne yapacağım?
Yoğun bakımda yaşadıklarım, benzer bir tezattı. Vücudu ateş gibiydi. Ama yokluğuyla bizi titretmeye başlamıştı bile…
Hayatımda bu kadar ölçülü ve saygılı, bu kadar tavrı net ama en keskin ânında bile bu kadar kibar, pek az insan tanıdım.
Tek lokmasını düşünmeden paylaşan, varlıkta da yoklukta da beraber olabilen, hep sahiplenici ve hep düşünceli…
Kavgası Atatürk’tü, vatandı, milletti. Kavgası gibi samimi yaşadı; yaşadığı gibi dostça, mertçe kavga etti. Milim sapmadı.
Arkasında son derece değerli iki kitap ve sayısız makale ile dev gibi bir fikirsel mücadele külliyatı bırakıyor.
Okan, giderken son bir ders daha verdi. Bizi Okan’ın niyetine bağrına basan, bizim de yine Okan’ın niyetine sarıldığımız ailesinden, yakınlarından bunu gördük. Mücadelesini sevdiklerinden ve ailesinden soyutlamamış, aksine bunları benliğinde birleştirmişti. Ama zaten Okan, böyle bir ailenin çocuğuydu. Aileden aldığını kavgasına taşımıştı.
Ne mutlu Okan’a!
Ve ne mutlu bize!
Onun alnı ak, başı dik, tertemiz mirasıyla yaşayacağız.
