Biz bu vatanın çocuklarıydık…
Aynı bayrağın gölgesinde büyüdük.
Aynı ezan sesiyle uyandık.
Aynı toprağın ekmeğini yedik.
Sonra bir gün geldiniz…
Birimize “sağcı”, diğerimize “solcu” dediniz.
Birimize “ülkücü”, diğerimize “devrimci” dediniz.
Biz de birbirimizi düşman sandık.
Oysa birimiz “Milliyetçi Türkiye” diyordu, diğerimiz “Tam Bağımsız Türkiye…”
İki slogan farklıydı ama yüreğimizde taşıdığımız sevda aynıydı.
Güçlü bir Türkiye…
Bağımsız bir Türkiye…
Kimseye boyun eğmeyen bir Türkiye…
Fakat bunu bize söylemediniz.
Bize ortak hayallerimizi değil, farklılıklarımızı gösterdiniz.
Kardeşi kardeşe düşman ettiniz.
Mahalleleri böldünüz.
Okulları böldünüz.
Üniversiteleri böldünüz.
Ocakları söndürdünüz.
Sonra…
Toprağın kara bağrına binlerce fidan düştü.
Her biri bir annenin evladıydı.
Her biri bu ülkenin umuduydu.
Kiminin cebinden bozkurt rozeti çıktı.
Kiminin cebinden bir kitap.
Ama hepsinin üzerine örtülen bayrak aynı bayraktı.
Şimdi aradan yıllar geçti.
O gün “vur” diyenlerin çoğu ortada yok.
Ama mezarlıklar hâlâ yerinde…
Anaların gözyaşı hâlâ dinmedi.
Babaların yüreğindeki sızı hâlâ geçmedi.
Biz bugün birbirimize değil, tarihe şu soruyu sormak zorundayız:
Biz gerçekten neden öldük?
Birbirimizi öldürmek için mi doğmuştuk?
Yoksa aynı ülkeyi daha güçlü yapmak için mi mücadele ediyorduk?
Bugün geriye dönüp baktığımızda görüyoruz ki, birbirini düşman sanan iki gençliğin de ortak bir hayali vardı.
Tam bağımsız…
Üreten…
Sanayileşmiş…
Bilimde, teknolojide ve ekonomide güçlü…
Dünyada sözü geçen bir Türkiye…
Keşke bunu o gün görebilseydik.
Keşke birbirimizin sloganına değil, yüreğine bakabilseydik.
Çünkü vatan sevgisinin sağı da olmaz, solu da…
Şehit olan gencin mezar taşında siyasi görüş yazmaz.
Orada sadece bir isim yazar.
Bir ömür yazar.
Yarım kalmış hayaller yazar.
Bugün bize düşen görev; geçmişin hesabını kinle değil, ibretle okumaktır.
Hiçbir dış güç, hiçbir ideoloji, hiçbir çıkar hesabı bir daha Türk gençliğini birbirine düşman edememelidir.
Çünkü bu milletin en büyük kaybı savaşlarda verdiği evlatları değil, birbirine kırdırılan evlatlarıdır.
Ve bugün, yıllar sonra hep birlikte haykırmamız gereken söz şudur:
Bir daha hiçbir Türk genci, başka bir Türk gencinin hedefi olmasın.
Çünkü aynı bayrağın altında doğanların kaderi kavga etmek değil, omuz omuza Türkiye’yi yükseltmektir.
