Aslında konu Mattia Ahmet Minguzzi’nin katledilmesinden beri gündemde ama geçtiğimiz gün Atlas’ın yine benzer profildeki bir katil tarafından öldürülmesi tepkileri bir kez daha doruk noktasına taşıdı. Aileler, çocuklarını elinden gelen her şeyi yaparak ve en iyi şekilde büyütüyor, sonra hiç beklenmedik bir anda bu güzelim çocuklar, bir gün sokak ortasında katlediliyor! Nasıl infial olmasın?
Elbette olanlar sadece bu iki olayla da sınırlı değil. Bunlar sadece en çok gündeme gelenler. Oysa ortada daha onlarca ocağa düşmüş başka ateşler de var.
Çocuk cinayetleri, halkın vicdanında isyan yaratırken bunun karşısında olanlara çok “hümanist” tepkiler veren bir kesim de var. Bunlara göre “ölen de öldüren de çocuk, hem de her ikisi de bizim çocuğumuz. Mesele, öldürenin cezalandırılması değil, bu çocukları öldüren ve öldürmeye sürükleyen düzeni sorgulamak” vs…
Bu tip bir “hümanizm” açıkçası kağıt üstünde bile kulağa hoş gelmiyor, aksine mide bulandırıyor. Çünkü bir şeyleri örtmek için bu söylemlerin acilen piyasaya sürüldüğünü hepimiz çok iyi biliyoruz. Gerçi o saklamaya çalıştıkları şeyi saklayamıyorlar da artık. Ama yine de gerçeği yüzlerine söylemekte fayda var.
Ölen de öldüren de çocuk diyerek işin içinden çıkmak doğrusu çok bayat bir demagoji. Katilin kurbanla tek ortak özelliği olan yaşlarının; birinin katil, birinin kurban olduğu gerçeğini değiştirmediğini herkes itiraf etmeli. Kimse tutup da “ama öldüren çocuk da sistemin kurbanı” demesin. Bu, hapse girmiş ırz düşmanının kendi kendini “kader kurbanı” ilan etme arabeskliğinden bile daha kötü.
Eğri oturup doğru konuşalım. Sokaklarda Türk çocuklarının canına kasteden bu lümpen sürüsü kendi kendine topraktan bitmiyor. Bunun sosyolojik, politik ve hepsinden de önemlisi etnik bir temeli var. Bunlar, memleketleriyle, aşiretleriyle övünen çünkü övneceği başka hiçbir şeyi olmayan, etnik “delikanlılık” iddiasıyla “racon kesen”, sosyal medya hesaplarında tespihli, silahlı ve lüks arabalı paylaşımlar yapıp onu bunu tehdit edenler.
Bunlar, Kürt aşiret ve mafya dizileriyle büyüyen ve büyütülenler… Buralardaki tiplerin işlediği suçların, cinayetlerin, töre-namus cinnetlerinin, kadını aşağılamanın, siyah lüks araba, kirli sakal, güneş gözlüğü, gırtlaktan ve aksanlı konuşmanın yüceltildiği bir ortamın ürünleri. Bu gerçeği örtmek mümkün mü?
On yıllarca öncesinden sinemada, televizyonda, sosyal medyada bu tip sağ ya da “sol” etnik delikanlılığı, çeteciliği, Kürt aşiret törelerini, mafya raconlarını kim iyi gösterdiyse, bunlara kim özendirdiyse, bu güzelim çocukların öldürülmesine giden yolun döşenmesinde onların da payı vardır.
Bir kadın öldürüldüğünde, “işte onu öldüren de onun gibi bir insan. İkisi de kurban, biz sistemi sorgulamayız” demiyor kimse.
“Erkek şiddeti”, “evli olduğu erkek tarafından…” gibi ifadeler kullanmak artık işin normali. Ve tabii ki “kadın cinayetleri politiktir” demek de bunun tamamlayıcısı.
Buyurun, aynı duyarlılığı burada da gösterin.
Yaşadığımız çocuk cinayetleri sadece politik değil, aynı zamanda etniktir. Bu gerçeği tespit edip söylemedikten sonra bu meseleden daha çok çekeriz…
