Bazı insanlar vardır; kalabalıklar içinde fark edilmezler ama yokluklarıyla bir boşluk açarlar. Gürültü yapmazlar, kendilerini öne çıkarmazlar; fakat çekildiklerinde geriye sessiz bir eksiklik kalır. Okan İşbecer, işte tam da böyle bir insandı. Onun gidişi, sadece bir yazarın kaybı değil; bir toplumun nezâket, vicdan ve zarâfet timsali bir insandan mahrum kalmasıdır.
Gazetemizin kuruluşundan itibaren Türk Sol’unda yazarlık yapan Okan, kalemiyle olduğu kadar duruşuyla da bu çatıya değer kattı. Yazmak onun için bir vitrin değil, bir sorumluluktu. Cümlelerini süslemekten çok, anlamını taşımaya çalışırdı. Sert meseleleri ele alırken bile insanı incitmeyen bir dili vardı. Çünkü o, önce insan olmayı bilenlerdendi.
Onu tanıyan herkesin ortak bir hissi vardır: Okan çok naifti. Ama bu naiflik zayıflık değildi; bilakis güçlü bir karakterin sessiz ifadesiydi. Kimseyi kırmadan mesafe koyabilen, haddini bilen ama kimsenin haddini aşmasına da izin vermeyen bir asaleti vardı. Günümüzün hoyrat dünyasında nadir rastlanan bir erdemdi bu.
Aynı yayınevinde yazar olmak, zamanla meslektaşlığın ötesinde bir gönül bağını da beraberinde getirdi. İmza günleri bunun en somut tanığıydı. Yorucu, kalabalık, çoğu zaman insanı tüketen o günlerde bile Okan, nezaketinden bir an bile ödün vermezdi. Beni hiç kırmadı. Saygıda asla kusur etmedi. Küçük bir selamı, kısa bir sohbeti, içten bir tebessümü ihmal etmezdi. Bunlar belki yazıya dökülmez ama insanın hafızasına kazınır. Okan, böyle izler bırakan biriydi.
1 Ocak 2026 sabahı geçirdiği ağır inme haberi, hepimizi derinden sarstı. “İyi olacak” umuduna tutunduk. Yoğun bakımda süren mücadelede zaman ağır aktı, dualar eksik olmadı. O sessiz, vakur insanın bu zorlu sınavdan da zarâfetle çıkacağına inanmak istedik. Ama hayat bazen inatla susar; insanın elinden hiçbir şey gelmez.
5 Ocak 2026 günü,… Bu kelime bile acıyı tarif etmeye yetmiyor. Değerli arkadaşımızı, kardeşimizi kaybettik. Ardından söylenecek her söz eksik, her cümle yarım kaldı. Çünkü bazı insanların yokluğu, kelimelerle doldurulamaz.
Okan İşbecer ardında sadece köşe yazıları bırakmadı. Ardında temiz bir isim, başı dik bir hayat ve saygıyla anılacak bir hatıra bıraktı. Onu tanıyan herkesin dilinde aynı cümle var: “İyi bir insandı.” Bu cümle, belki de bir insanın ardından söylenebilecek en kıymetli mirastır.
Biz onu, yazılarıyla olduğu kadar duruşuyla, sessiz asaletiyle, nezâketiyle hatırlayacağız. Türk Sol’u ailesinin hafızasında adı hep bu yönleriyle yaşayacak. Onun yokluğu hissedilecek; ama bıraktığı iz, yolumuzu aydınlatmaya devam edecek.
Mekânın inceliğin kadar huzurlu olsun Okan. Kalemin sustu belki ama sözlerin, duruşun ve insanlığın yaşamaya devam ediyor.
Başımız sağ olsun… Acımız derin, hatıran daim.
