Türkiye’de siyaset gerçekten ilginç bir meslek.
Bir gün saatlerce süren parti toplantısı yapılır, kimse dönüp bakmaz.
Ertesi gün iki siyasetçi tokalaşır, memleketin gündemi değişir.
Haberlere bakıyorsun:
“Kılıçdaroğlu ve Özgür Özel ilk kez yan yana geldi.”
Üstelik bir cenaze töreninde…
Normal şartlarda bu, nezaket gereği yapılmış doğal bir davranış olarak görülür.
Ama burası Türkiye.
Burada tokalaşmanın bile siyasi geçmişi, bugünü ve geleceği vardır.
Fotoğraf yayınlanır yayınlanmaz herkes dedektif kesiliyor.
Kim önce el uzattı?
Tokalaşma kaç saniye sürdü?
Gülümseme samimi miydi?
Göz teması kaç dereceydi?
Neredeyse görüntüyü ağır çekime alıp spor programındaki ofsayt çizgisi gibi analiz edeceğiz.
Yakında bir uzman çıkıp “El sıkışırken avuç içi baskısından mesaj verildi.” dese kimse şaşırmayacak.
Siyasetin enteresan tarafı da burada başlıyor.
Aylarca süren tartışmaların ardından bazen tek bir fotoğraf, yüzlerce açıklamadan daha fazla konuşuluyor.
Kimileri bu kareyi “normalleşme” diye yorumluyor.
Kimileri “zorunlu nezaket.”
Kimileri ise “yeni bir dönemin işareti.”
Aslında fotoğraf aynı fotoğraf.
Değişen sadece bakan göz.
Türkiye’de siyaset biraz da Rorschach testi gibi.
Aynı kareye bakan herkes kendi görmek istediğini görüyor.
Bir taraf umut görüyor.
Diğer taraf hesap görüyor.
Bir başkası strateji…
Bir diğeri mecburiyet…
Fotoğraf konuşmuyor ama yorumlar hiç susmuyor.
İşin en ironik tarafı ise şu.
Vatandaş o sırada markette yağın fiyatına bakıyor.
Manavda domates seçiyor.
Kirayı nasıl ödeyeceğini hesaplıyor.
Eve gidince televizyonu açıyor.
Karşısında on beş uzman…
Hepsi aynı tokalaşmayı anlatıyor.
Birisi “Bu tarihî bir kare.”
Diğeri “Hayır, tamamen protokol.”
Üçüncüsü “Asıl mesaj perde arkasında.”
Vatandaş ise sessizce düşünüyor:
“Perde arkasını anladık da, mutfak ön tarafında durum pek parlak değil.”
Yine de siyasette semboller önemlidir.
Fotoğraflar önemlidir.
Nezaket önemlidir.
Çünkü kavganın sürekli olduğu bir ortamda, insanların birbirine selam vermesi bile haber oluyorsa, belki de sorun tokalaşmanın haber olması değil; tokalaşmanın bu kadar nadir görülmesidir.
Belki de asıl mesele budur.
Birbirini yıllarca en sert sözlerle eleştiren insanların aynı kareye girmesi, demokrasinin olağan akışında şaşırtıcı olmamalı.
Ama biz bunu “ilk kez” diye manşet yapıyorsak, demek ki siyasette normal olan değil, sıra dışı olan dikkat çekiyor.
Sonuçta bir fotoğraf tek başına ne ülkenin ekonomisini düzeltir ne de siyasi tartışmaları bitirir.
Ama bir gerçeği hatırlatır:
Siyasette bazen en çok konuşulan şey, söylenen sözler değil; sıkılan bir el, verilen bir poz ve o kareye yüklenen binlerce farklı anlamdır.”
Ve Türkiye’de bazen bir tokalaşma, sayfalarca seçim beyannamesinden daha uzun tartışılır. Çünkü biz sadece siyaseti yaşamıyoruz; siyasetin sembollerini de yaşamayı seviyoruz.