Şimdi arkaya yaslanın, derin bir nefes alın. Çünkü bugün size öyle bir şey anlatacağım ki, hani “Yok artık, bunu da mı gördük?” diyeceksiniz. Evet, bunu da gördük.
Memlekette her sabah yeni bir hukuki terimle uyanmaya alıştık biliyorsunuz. Ama bu seferki başka. Bu seferki, hani o çok havalı, dizilerde avukatların gözlüklerini düzeltip söylediği cinsten bir laf: “Mutlak Butlan”.
Hukukçular hemen ekranlara doluştu, sabaha kadar anlattılar. Ben size mevzuyu bizim masanın diliyle, yani halk diliyle özetleyeyim abiler: “Sen aslında varsın, o işi yaptın, orada ter döktün, herkes de gördü… Ama aslında hiç yapmadın. O iş baştan beri ölü doğdu, hiç yaşamadı.”
Yani koca bir ana muhalefet partisinin kurultayı, o kadar delegenin oyu, seçilen genel başkan, yapılan onca şey… Tek bir mahkeme kararıyla hop, buhar oldu! Şapkadan tavşan çıkarmayı görmüştük de, şapkadan koca genel merkezi uçuranı ilk defa izliyoruz.
TOMA’lar kapıda, “eski” başkanlar koltukta…
Gözünüzün önüne getirin sahneyi: Bir tarafta Özgür Özel, “Burası Atatürk’ün partisi, halkın iradesini yargıya yedirmeyiz” diyerek genel merkezde barikat kuruyor. Diğer tarafta İçişleri Bakanlığı talimatı vermiş, çevik kuvvet etrafı sarmış, TOMA’lar çalışıyor. Yahu biz muhalefetin sokağa çıkmasını, meydanlarda miting yapmasını tartışıyorduk; adamlar kendi binalarından, kendi odalarından polis zoruyla, gaz yiyerek tahliye edildiler! Trajikomik desek hafif kalır, resmen absürt komedi.
Dış basın zaten bayram ediyor. Manşetler hazır: “Türkiye’de ana muhalefete eşi benzeri görülmemiş bir darbe.” Le Monde yazıyor, BBC tartışıyor. Bizimkiler de içeride “Yargı görevini yaptı” diye alkış tutuyor. Hangi yargı abicim? Bir partinin delegesinin özgür iradesiyle seçtiği adamı, iki yıl sonra “Pardon ya, o gün aslında tüzükte bir virgül eksikti” kıvamında bir gerekçeyle koltuktan indiren yargı mı?
İşin daha da bombası, mahkeme kararıyla koltuğa kim döndü? Kemal Kılıçdaroğlu.
Hani şu “değişim” rüzgarlarıyla gönderilen, “Artık kenara çekildi” denilen Kemal Bey, hukuki bir zaman bükülmesiyle yeniden genel başkan. Ve Kemal Bey, koltuğa oturur oturmaz ne yaptı dersiniz? Hemen İzmir İl Başkanı’nı görevden aldı! E İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Cemil Tugay da haklı olarak isyan etti, “Bu nasıl bir müdahaledir” diyerek partiden istifa etti.
Yahu arkadaşlar, dışarıda yangın var, memlekette ekonomi zaten can çekişiyor, ama içerideki senaryoya bak: Biri binalardan atılıyor, diğeri mahkeme zoruyla gelip kılıç sallıyor, belediye başkanları istifa ediyor. Vallahi bu senaryoyu Netflix’e götürsen, “Çok gerçek dışı, seyirci bunu yemez, biraz mantıklı yazın” diye kapıdan çevirirler.
Peki asıl mevzu ne?
Bakın, biz burada birbirimizi yerken, Ekrem İmamoğlu tutuklu, 30’dan fazla belediyeye zaten kayyumlar, gözaltılar gitmiş, muhalefet darmadağın edilmiş. İktidar arkaya yaslanmış, elinde patlamış mısırla bu kaosu izliyor. Hatta bence izlerken aralarında, “Oğlum mutlak butlan hamlesi çok iyiydi lan, kimin aklına geldi bu?” diye birbirlerini tebrik ediyorlardır.
Muhalefet ise hâlâ kendi içinde “Sen meşru değilsin, hayır asıl sen yok hükmündesin” kavgası veriyor.
Sözün özü:
Bu memlekette hukukun üstünlüğü mü var, yoksa üstünlerin hukuku mu, onu zaten yıllardır tartışıyoruz. Ama bu son “Mutlak Butlan” kararıyla birlikte anladık ki, bu ülkede sadece hukuk değil; mantık, seçmen iradesi ve en önemlisi halkın geleceğe dair umudu da “yok hükmünde” sayılmaya çalışılıyor.
Biz daha çok Pinokyo gibi burnumuzun büyümesini izleriz bu gidişle. Ama unutmayın, o sandık eninde sonunda önümüze gelecek. İşte o gün, halkın vereceği karara hiçbir mahkeme butlan mutlan diyemeyecek.