En son ne diyorduk?
Yirmi birinci yüzyılın ilk çeyreği biterken bunca rezalet yaşanır mıymış?
Evet, yaşanır ve daha da yaşanmaya devam edecek!
İnsan evladının saldırgan doğası değişmeyeceğine göre, kötülüğe prim verildiği müddetçe içte ve dışta rezilliklerin sonu gelmeyecek…
Böyle bakıldığında 2026 ve sonrası pek parlak görünmüyor. Ne diyelim, şimdiden geçmiş olsun.
Ama bazen şöyle de düşünmek lazım…
Öyle çok eskiyi değil, ama yakın geçmişi düşündüğümüzde birçok şey yine berbattı. Gelecek ise zaten içinde barındırdığı tüm soru işaretleriyle yeteri kadar kaygı verici. Hayat akıp giderken bir taraftan geçmişteki yanlışlara hayıflanır diğer taraftan da sürekli bir telaş içinde gelecek tasavvurunda bulunuruz. Fakat içinde bulunduğumuz zamanı hep ıskalarız.
“Carpe Diem” yani bazen durup içinde bulunduğumuz zamanı da özümseyerek yaşayalım diyorum. Çünkü birçok şeyin telafisi var, yaşanmış bitmiş anın telafisi yok.
Bütün bir yıl boyunca neler oldu ve gelen yılda neler beklemeliyiz?
Şöyle dışarıdan içeriye doğru gelelim yavaşça…
ABD-Çin ticaret savaşı tam gaz sürerken Trump yönetiminin gümrük tarifeleri yapboz tahtasına döndü. Ama nafile; en geç 50 yıl içinde ABD’nin ekonomik büyüklük bakımından ya üçüncülüğe ya da daha alt sıralara gerileyeceği birçok araştırmada zaten açıkça ortaya konmuştu. Çok büyük bir kırılma yaşanmazsa buradan geriye dönüş olmayacak.
Fakat bundan daha önemli başka bir durum var: Trump ABD’sinin müttefik Avrupa’ya attığı kazık!
İngiltere’yi de dâhil edecek olursak tüm bir kıta Rus tehdidi karşısında yüzüstü bırakılmıştır. Avrupalılar –ki aynı zamanda birçoğu NATO üyesidir – bundan kısmî bir ders çıkardılar ama “Nerede hata yaptık?” sorusunu adamakıllı bir şekilde kendilerine sormuş değiller.
Onu da biz söyleyelim: Rusya ve Türkiye ile sürdürdükleri çarpık ilişkiyi düzeltmek yerine Amerikan kuyrukçuluğu yaptılar.
Bu ve başka hatalar yüzünden üç büyük ülke (Almanya, Fransa ve İngiltere) aşırı sağın tehdidi altına girmiştir. Almanya, Şubat’taki seçimlerle bu riski bir nebze öteledi. O seçimin üzerine yaptığım analizde sonuçların tarihi bir dönüm noktası olabileceğini belirtmiştim.¹
Fransa, görece daha mutedil ve Orta Doğu üzerinden yeniden bir varlık gösterme arayışında. Ancak yaklaşan cumhurbaşkanlığı seçimlerinde benzer bir riskle karşı karşıyadırlar.
İngiltere’nin durumu ise tamamen içler acısı… Londra bir başkent olmaktan çok Afro-Indian bir suç kentine dönüşmüş durumda. Alım gücü yıldan yıla gerilemekte. Son 7-8 yılda parlamentoda da bir istikrarsızlık söz konusu. Bu ortamda Nigel Farage liderliğindeki Reform UK partisi günden güne daha da güçleniyor. Bugün bir seçim olsa ne İşçi Partisi ne de Muhafazakâr Parti kalacak ortada. Tabii bu yalnızca bir aşırı sağ iktidar değil, aynı zamanda iki majör partinin hegemonyasındaki klasik Britanya parlamenterist modelinin de ortadan kalkmak üzere olduğu anlamına geliyor.
Orta Doğu’da ise İsrail tecavüzü henüz sonlandırılabilmiş değil. Yaz başlarında bir İran operasyonu denendi ama Şah-Mat yerine “Pat” oldu. Ancak İran özelinde Batı koalisyonu geri adım atmış değil ve yeni bir savaşın eli kulağında. İran ise çok zor durumda ve yıkılışını ilan etmek üzere. “Buradan bir dönüş olabilir mi?” ya da “İran’ın yerini neyle dolduracaklar?” türünden sorular kritiktir. Yeri gelmişken belirtmek gerekir ki, Türkiye böyle bir savaşa Batı tarafında müdahil olursa asrın hatasını yapmış olur.
Bir diğer taraftan Kürt Uluslaşma Süreci’nde de son bir yılda ciddi kazanımlar elde edilmiştir. Suriye’deki ilerleme, İsrail desteği ve potansiyel İran savaşının kara operasyonu göz önüne alındığında çok büyük değişimlerin arifesinde olduğumuz açıktır.
İsrail ve Türkiye görünürde karşı karşıya ancak hükümetlerle ilintili iş çevreleri alttan alta ticari faaliyetlerine devam ediyorlar. İsrail ile Türkiye’yi, Türkiye’deki hükümetten bağımsız olarak ele aldığımızda birbirlerine karşı pozisyon aldıkları nettir. Doğu Akdeniz’deki ittifak (İsrail-Yunaistan-Kıbrıs Rum Yönetimi) zaten epeyce uzun bir süredir var olan anti-Türk ittifakı daha görünür kılmıştır. Akdeniz daha da ısınacak. Kıbrıs’ta Türk tezlerini önceleyen politika yapmak daha da zorlaşacak.
Kıbrıs özelinde işlerin kötü gittiğini geçenlerde emekli Tümgeneral Osman Pamukoğlu da ifade etmişti. Pamukoğlu, yaptığı konuşmada halihazırda adadaki kolordunun yeterli olduğunu, fazlasının handikap yaratabileceğini ifade etmişti. Şahsi kanaatim donanmayı harekete geçirmek bu tehdidi karşılamanın bir yoludur. En azından meydanın boş olmadığını hatırlatmak yönünden faydalı olacaktır.
Tüm memleketlerde olduğu gibi Türkiye’de de milli birlik ve beraberliğe en ihtiyaç duyulduğu zamanlardayız. Şu “açılım saçılım” sürecinin bir an önce layıkıyla nihayete erdirilmesi gerekiyor. Zira uzadıkça daha da iğrençleşmekte…
Esasen iğrençlik her alanda… Son günlerde her tarafımızdan İHA’lar ve uçaklar tepemize inmeye başlamışken magazin görünümlü ama özünde apaçık siyasi operasyon niteliğindeki kepazelikler de en iğrenç biçimiyle ajanslara ve sosyal medyalara düşmeye başladı. İş o kadar yayıldı ki, başta Fenerbahçe olmak üzere diğer kulüplere de sıçradı daha doğrusu sıçratıldı.
Evet, mevcut gasp rejimi bu kulüplerin başlarını yiyecek. Ama yedirmezler…
Ya da şöyle söyleyelim: Ne yaptığınızın farkındayız. Restinize rest!
Ve söylüyoruz gün bugündür, mevzu Fenerbahçe kulübünün başkanı meselesi değil Türkiye Cumhuriyeti’dir.
Şu halde Fenerbahçe’yi savunacağız. Yok öyle yağma. Allah’ını seven savunmaya gelsin!
Yılın yüzsüzü
Yılın küresel yüzsüzü ABD başkanı Trump’tır. Epstein gibi bir skandala bulaşmamış gibi her yerde “Barış” diye diye yarım yamalak işler becerip üstüne Nobel Barış Ödülü bekleyen bir adam utanmazlıklar listesinin en başında olmayı hak ediyordur sanırım.
Yıl bitmeden Grönland aşkı yeniden depreşti. Ne yapıp edip çökecek. Öyle ya devasa bir ada, yerin altında onlarca nadir element… Üstelik ortalama bir ilçe kadar nüfusu da yok. Benim bile iştahım kabardı vallahi!
“Grönland halkı ne istermiş, müttefik Danimarka ne düşünürmüş?” Bunların ne önemi var. Gücün var ve koparıp alırsın. Oysa Mart ayındaki seçimlerde Grönland halkı bu kovboya gerekli cevabı vermişti. O seçimleri de takip etmiş ve çözümlemesini yapmıştım. Özetle şunu söylüyordu halk: Grönland Grönlandlılarındır… ²
Yılın komiği
Aslında her yılın sonundaki saçmalıklar… Yılbaşı ritüelleri.
Dincilerimiz gibi şehvet kurbanı düşkünlerimiz de bir âlem gerçekten. Dincilerimiz zaten her yıl aynı günde Mekke’nin fethini kutlar. Ama neye göre? Miladi takvime göre… Maksat yılbaşını protesto olsun da… Suudi Arabistan’da bu fetih bizdeki kadar kutlanıyor mu bilemedim.
Batı özentisi hazcı tayfanın yaptıkları ise görgüsüzlüğün yanı sıra tam bir terbiyesizlik.
Lütfen ama! Sapkınlık derecesine varan kostümlü bir yılbaşı partisinde Noel Baba’nın ne işi var?
Bu yılın başında da yazmıştım gerçi ama.³
O kadar yıl geçti halen anlamlandırabilmiş değilim bu garabeti. 24 Aralık akşamı millet yemeğini yedi, ağacın etrafında döndü, hediyeler dağıtıldı. Dolayısıyla Noel Baba da vazifesini tamamlamış ve artık dönüş yoluna geçmişti.
Şimdi görüyorum ki, gerçek noel babalar göğe yükselirken sahteleri daha doğuda bir yerlere gitmiş.
Düşünmeyi bıraktığım bu sirki seyre daldım.
Tacizlerle ve türlü türlü rezilliklerle geçecek şu son birkaç günde sahte noel babalara bol şanslar dilerken, aynı zamanda hemşehrimiz olan Demreli Aziz Nikolaus’u saygıyla anıyorum.
•••
Her şeye rağmen sizlere kavgalardan ve beladan uzak, sağlık ve mutluluk dolu bir yıl diliyorum.
2026’da görüşmek üzere…
Dipnotlar:
1) https://www.turksolu.com.tr/almanyadaki-secimin-sonuclari-tarihi-bir-donum-noktasini-isaret-ediyor/
2) https://www.turksolu.com.tr/kuzeydeki-ruzgarlar/
3) https://www.turksolu.com.tr/gecmeyen-gecmisin-izinde-yeni-bir-yilin-basinda/
