Bazen düşünüyorum… Bir çocuğun davranışını anlamaya çalışırken, neden hâlâ “inat”, “şımarıklık”, “anlamıyor”, “bizi zorlamak için yapıyor” gibi taş devrinden kalma...

Bazen bir haber gelir ve ülkenin üstüne sessizlik çöker. Ne söyleyeceğini bilemezsin. Kelimeler birbirine dolanır, sesin düğümlenir. Bugün o günlerden...

Öğle arası. Bir saatlik yemek molası var okulda. Ama o bir saatte çocuklar sofraya değil, sıraya giriyor: pastane sırası, kafe...

Bir günlüğüne Cumhuriyet. Yalnızca bir gün. Bayraklarımızı çıkarıyoruz, şiirlerimizi okuyoruz, çocuklarımızın alnına kırmızı beyaz bir umut konduruyoruz. Sonra ertesi gün…...

Bir ülkenin hafızası, sadece müzelerde saklı değildir; sınıf tahtalarında, ders kitaplarının sayfalarında yaşar. “Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli” adıyla onaylanan yeni...

Hatay’ın sıcak bir öğleden sonrası… Hudut hattında görevli bir grup asker, rutin yakıt ikmalinden dönerken köy yolunda bekleyen birkaç çocuğu...

Siyasetin en sarsıcı manzaralarından biri, ideallerin valiz gibi el değiştirdiği anlardır. Dün bir partinin “vazgeçilmez ilkeleri”ni savunan bir isim, ertesi...

Bugün çalan ziller, yalnızca öğrenciler için değil, hepimiz için yeni bir dönemin işaret fişeği. Çocuklar sabah erkenden hazırlanıyor, veliler telaşla...

Bir millet düşünün… Ordusu dağıtılmış, başkenti işgal altında, meclisi susturulmak istenmiş. Halkı aç, yorgun, umutsuz bırakılmış. Ve bir adam çıkıyor,...

Bir gün herkesin “büyük hedefleri” olduğu ortaya çıktı. CV’lerde vizyon, sofralarda misyon… Masaya hesap gelince ise herkes kayboldu. Çünkü gerçek...